جفا مکن که نماند جهان و هرچه دروست

که دست و پا بزند هر که در میان ماند

به تیر غمزه اگر صید دل کنی چه عجب

که ابروانت به خمیدن کمان ماند

وفا و صحبت یاران مهربان ماند

اگر روی به هم درکشی چو نافه مشک

طمع مدار که بوی خوشت نهان ماند