تو مرده زنده کنی گر به عهد بازآیی

وفا و صحبت یاران مهربان ماند

اگر روی به هم درکشی چو نافه مشک

طمع مدار که بوی خوشت نهان ماند

که عود یار گرامی به عود جان ماند

لبی که بوسه گرفتم به وقت خنده ازو

به بر گرفتن مهر گلابدان ماند