حقیقت است که فکرت مع الزمان ماند

جهان نماند و اقبال روزگار تو باد

که نام نیک تو باقیست تا جهان ماند

علی الخصوص که سعدی مجال قرب تو یافت

تو نیز غایت امکان ازو دریغ مدار

که آن نماند و این ذکر جایدان ماند

به رغم انف اعادی دراز عمر بمان