به از این فضل و کمالش نتوان کرد اظهار

شکل امرود تو گویی که ز شیرینی و لطف

کوزه ای چند نباتست معلق بر بار

هیچ در به نتوان گفت چو گفتی که به است

حشو انجیر چو حلواگر استاد که او

حب خشخاش کند در عسل شهد به کار

آب در پای ترنج و به و بادام روان