درم چه باشد و دینار و دین دنیی و نفس

روا بود که تحمل کند جفای هزار

هوای دل نتوان پخت بی تعنت خلق

درخت گل نتوان چید بی تحمل خار

چو دوست دست دهد هرچه هست هیچ انگار

بدان که دشمنت اندر قفا سخن گوید

دلت دهد که دل از دوست برکنی زنهار