به استعانت دستی توان کشید از گل

تو گوش هوش نکردی که دوش می گفتم

ز روزگار مخالف شکایتی با دل

که آب حیرتم از سرگذشت و پای خلاص

چه گفت گفت ندانسته ای که هشیاران

چه گفته اند که از مقبلان شوی مقبل

تو آن نه ای که به هر در سرت فرو آید