که عالمست و به مقدار خویشتن جاهل

تو آن نه ای که به هر در سرت فرو آید

نه جای همت عالیست پایه نازل

پناه می برم از جهل عالمی به خدای

نظر به عالم صورت مکن که طایفه ای

به چشم خلق عزیزند و در خدای خجل

بلی درخت نشانند و دانه افشانند