بلی درخت نشانند و دانه افشانند

که عالمست و به مقدار خویشتن جاهل

نظر به عالم صورت مکن که طایفه ای

به چشم خلق عزیزند و در خدای خجل

به شرط آنکه ببینند مزرعی قابل

به هیچ خلق نباید که قصه پردازی

مگر به صاحب دیوان عالم عادل