ز بس که اهل هنر را بزرگ کرد و نواخت

بدین قدر نتوان گفت مرد را فاضل

ازان سبب که دل و دست وی همی باشد

چو ابر همه عالم به رحمتی شامل

بسی نماند که هر ناقصی شود کامل

مثال قطره باران ابر آذاری

که کرد هر صدفی را به لولوی حامل