مگر کمینه آحاد بندگان سعدی

که جز حدیث نمی ماند از بنی آدم

به دولتت همه افتادگان بلند شدند

چو آفتاب که بر آسمان برد شبنم

که سعیش از همه بیشست و حظش از همه کم

همیشه خرمیت باد و خیر باد که خلق

نبوده اند به ایام کس چنین خرم