چو روزگار همی بگذرد رو ای سعدی

مباش غره که از تو بزرگتر دیدم

کسی که تاج زرش بود در صباح به سر

نماز شام ورا خشت زیر سر دیدم

که زشت و خوب و بد و نیک در گذر دیدم