تعلقی است مرا با کمان ابروی او

که دل ببرد به چوگان زلف چون گویم

گرم به هر سر مویی ملامتی بکنی

گمان مبر که تفاوت کند سر مویم

اگرچه نیست کمانی به قدر بازویم

رقیب گفت برین در چه می کنی شب و روز؟

چه می کنم؟ دل گم کرده باز می جویم