درآمد از در من بامداد و پنداری

سیاهی از رخ زنگی به آب می شویم

به گرد او نرسد پای جهد من هیهات

ولیک تا رمقی در تنست می پویم

که آفتاب برآمد ز مشرق کویم

پری ندیده ام و آدمی نمی گویم

بهشت بود که در باز کرد بر رویم