نه تافتست چنین آفتاب بر آفاق

نهند بر سر و پس سر نهند بر فرمان

وگر حسود نه راضیست گو به رشک بمیر

که مرتبت به سزاوار می دهد یزدان

نه گستریده چنین سایه بر بسیط جهان

بلند پایه قدرش چه جای فهم و قیاس

فراخ مایه فضلش چه جای حصر وبیان