که دید تشنه ریان بجز تو در افاق

که فکر واصف ازو منقطع شود حیران

به گرد نقطه عالم سپهر دایره گرد

ندید شبه تو چندانکه می کند دوران

به عدل و عفو و کرم تشنه وز ادب ریان

خدای را به تو فضلی که در جهان دارد

کدام شکر توان گفت در مقابل آن