ترنج و دست به یک بار می برد سکین

مگر درخت بهشتی بود که بار آرد

شکوفه گل و بادام و لاله و نسرین

ز بس که دیده مشتاق در تو حیرانست

طریق اهل نظر خامشی و حیرانیست

که در نهایت وصفت نمی رسد تحسین

حکایت لبت اندر دهان نمی گنجد