منت به مهر همی میرم و حسود به کین

تو را سریست که با ما فرو نمی آید

مرا سری که حرامست بی تو بر بالین

میان حظ من و دشمنانت فرقی نیست

اگر تو بر دل مسکین من نبخشایی

چه لازمست که جور و جفا برم چندین

به صدر صاحب دیوان ایخان نالم