سترپوش و کریم و توابی

یارب از جنس ما چه خیر آید

تو کرم کن که رب اربابی

غیب دان و لطیف و بی چونی

سعدیا راستی ز خلق مجوی

چون تو در نفس خود نمی یابی

جای گریه ست بر مصیبت پیر