که دیگرانش به حسرت گذاشتند به جای

چه مایه بر سر این ملک سروران بودند

چو دور عمر به سر شد درآمدند از پای

تو مرد باش و ببر با خود آنچه بتوانی

درم به جورستانان زر به زینت ده

بنای خانه کنانند و بام قصراندای

به عاقبت خبر آمد که مرد ظالم و ماند