مرگ آنک اژدهای دمانست پیچ پیچ

این هر دو قرن اگر بگرفتی سکندری

عمری که می رود به همه حال جهد کن

تا در رضای خالق بیچون به سر بری

لیکن تو را چه غم که به خواب خوش اندری

فارغ نشسته ای به فراخای کام دل

باری ز تنگنای لحد یاد ناوری