رضا به حکم قضا گر دهیم و گر ندهیم

تو نیز صبر کن ای بنده خدای پرست

جهان سرای غرورست و دیو نفس و هوا

عفاالله آنکه سبکبار و بیگناه برست

ازین کمند نشاید به شیرمردی رست

بنفشه وار نشستن چه سود سر در پیش

دریغ بیهده بردن بران دو نرگس مست