کز چشم مادر و پدر مهربان برفت

تلخست شربت غم هجران و تلخ تر

بر سرو قامتی که به حسرت جوان برفت

چندان برفت خون ز چراحت به راستی

همچون شقایقم دل خونین سیاه شد

کان سرو نوبر آمده از بوستان برفت

خوردیم زخمها که نه خون آمد و نه آه