وه این چه نیش بود که تا استخوان برفت

همچون شقایقم دل خونین سیاه شد

کان سرو نوبر آمده از بوستان برفت

خوردیم زخمها که نه خون آمد و نه آه

هشیار سرزنش نکند دردمند را

کز دل نشان نمی رود و دلنشان برفت

چشم و چراغ اهل قبایل ز پیش چشم