چو بنمودی و بربودی ثبات از عقل و صبر از دل

مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را

گرت پروای غمگینان نخواهد بود و مسکینان

نبایستی نمود اول به ما آن روی زیبا را

بباید چاره ای کردن کنون آن ناشکیبا را

مرا سودای بت رویان نبودی پیش ازین در سر

ولیکن تا تو را دیدم گزیدم راه سودا را