که وصالش ندهد دست تهیدستان را

او به شمشیر جفا خون دلم می ریزد

تابه خون دل من رنگ کند دستان را

من بیچاره تهیدستم ازان می ترسم

دامن وصلش اگر من به کف آرم روزی

ندهم تا به قیامت دگر از دست آن را

در صفاتش نرسد گرچه بسی شرح دهد