گل به چمن در برست، ماه مگر یا خورست

باز به گردون رسید، ناله هر مرغ زار

سرو شد افراخته، کار چمن ساخته

نعره زنان فاخته، بر سر بید و چنار

سرو به رقص اندرست، بر طرف جویبار

شاخ که با میوه هاست، سنگ به پا می خورد

بید مگر فارغست، از ستم نابکار