سیل آمد و ره نمی توان بست

افتادم و مصلحت چنین بود

بی بند نگیرد آدمی پند

دل رفت و عنان طاقت از دست

من نیستم ار کسی دگر هست

از دوست به یاد دوست خرسند

مهر تو نگار سرو قامت