ظلم است در یکی قفس افکندن

ندهد شمیم عود مطرا را

بر بوریا و دلق، کس ای مسکین

نفروختست اطلس و خارا را

مردار خوار و مرغ شکرخا را

خون سر و شرار دل فرهاد

سوزد هنوز لاله حمرا را