بهل صباغ گیتی را که در یک خم زند آخر

اگر چشم تو میدانست شرط پاسبانی را

متاع راستی پیش آر و کالای نکوکاری

من از هر کار بهتر دیدم این بازارگانی را

سپید و زرد و مشکین و کبود و ارغوانی را

حقیقت را نخواهی دید جز با دیده معنی

نخواهی یافتن در دفتر دیو این معانی را