معایب را نمیشوئی، مکارم را نمیجوئی

ز انده تار باید کرد پود شادمانی را

یکی زین سفره نان خشک برد آن دیگری حلوا

قضا گوئی نمیدانست رسم میزبانی را

فضیلت میشماری سرخوشی و کامرانی را

مکن روشن روان را خیره انباز سیه رائی

که نسبت نیست باتیره دلی روشن روانی را