آسایش صد سال زندگانی

در نیمه شب آنکس که رهگذار است

امسال چنان کن که سود یابی

اندوهت اگر از زیان پار است

خوشنودی روزی سه و چهار است

بار و بنه مردمی هنر شد

بار تو گهی عیب و گاه عار است