روی و ریا را مکن آئین خویش

درد تو دردیست که کارش دواست

چاره کن آزردگی آز را

تا که بدکان عمل مومیاست

هرچه فساد است ز روی و ریاست

شوخ تن و جامه چه شوئی همی

این دل آلوده به کارت گواست