اندر سموم طیبت باد بهار نیست

تا گرم جست و خیز شدم نوبت شتاست

جان را بلند دار که این است برتری

پستی نه از زمین و بلندی نه از سماست

آن نکهت خوش از نفس خرم صباست

آن را که دیبه هنر و علم در بر است

فرش سرای او چه غم ارزانکه بوریاست