کاین سفله تن گرسنه و در فکرت غذاست

آزاده کس نگفت ترا، تا که خاطرت

گاهی اسیر آز و گهی بسته هواست

مزدور دیو و هیمه کش او شدیم از آن

تو دیو بین که پیش رو راه آدمی است

تو آدمی نگر که چو دستیش رهنماست

بیگانه دزد را بکمین میتوان گرفت