بی شمع، شب این راه پرخطر را

مانند چراغی که بی حبابست

گر پای نهد بر تو پیل، دانی

کز پای تو چون مور در عذابست

مسپر بامیدی که ماهتابست

تا چند و کی این تیره جسم خاکی

بر چهره خورشید جان سحابست