مردم کشی دهر، بی سلاح است

بر دوش تو این بار بس گرانست

اسبی که تو را میبرد بیک عمر

بنگر که بدست که اش عنانست

غارتگری چرخ، ناگهانست

خودکامی افلاک آشکار است

از دیده ما خفتگان نهانست