شادابی شاخ و شکوفه در باغ

آن رفته که بی توشه و توانست

زین تیره تن، امید روشنی نیست

جانست چراغ وجود، جانست

هنگام گل از سعی باغبانست

دل را ز چه رو شوره زار کردی

خارش بکن ایدوست، بوستانست