تن که بر اسب هوی عمری تاخت

زر جان بود که معیار نداشت

دل پاک آینه روی خداست

این چنین آینه زنگار نداشت

نشد آگاه که افسار نداشت

آنکه جز بید و سپیدار نکشت

ز که پرسد که چرا بار نداشت