زندگی بحر بی کرانی داشت

ما پراکندگان پنداریم

ورنه هر گله ای شبانی داشت

موج و طوفان و سیل و ورطه بسی است

خامه دهر بر شکوفه نوشت:

هر بهاری ز پی خزانی داشت

تیره و کند گشت تیغ وجود