رها کن که یک چند طوفان کنند

چو اوضاع گیتی خیال است و خواب

چرا خاطرت را پریشان کنند

دل و دیده دریای ملک تنند

به داروغه و شحنه جان بگوی

که دزد هوی را بزندان کنند

نکردی نگهبانی خویش، چند