از پی یک سیب بشکستیم صدها شاخسار

شمع جان پاک را اندر مغاک افروختیم

خانه روشن گشت، اما خانه دل ماند تار

صد حقیقت را بکشتیم از برای یک هوس

دام تزویری که گستردیم بهر صید خلق

کرد ما را پایبند و خود شدیم آخر شکار

تا بپرد، سوزدش ایام و خاکستر کند