کاله خویش در این کشتی بی لنگر

موجها کرده مکان در لب این دریا

شعله ها گشته نهان در دل این مجمر

تو ندانم به چه امید نهادستی

پای غفلت چه نهی بر دم این کژدم

دست شفقت چه کشی بر سر این اژدر

به نگردد دگر آزرده این پیکان