آسیای تو شد افلاک و همی ترسم

ره عصیان ره مرگست، بر آن مگذر

آشیانها به نمی ریخته این باران

خانمانها به دمی سوخته این اخگر

که ز گشتنش تو چون سرمه شوی آخر

میروی مست ز بیغوله و می آید

با تو این دزد فریبنده غارتگر