عاقلان باده نخوردند ز هر ساغر

تو نه ای مور که مرغان بزنندت ره

تو نه ای مرغ که طفلان بکنندت پر

سالکان پا ننهادند بهر برزن

چه بری نام ره خویش بر شیطان

چه نهی شمع شب خود بره صرصر

عقل را خوار کند دیده ظاهر بین