چه نهی شمع شب خود بره صرصر

سالکان پا ننهادند بهر برزن

عاقلان باده نخوردند ز هر ساغر

چه بری نام ره خویش بر شیطان

عقل را خوار کند دیده ظاهر بین

روح را زار کشد مردم تن پرور

چون تو، بس طائر بی تجربه خوشخوان