آخر ای مرغ سعادت، ز قفس برپر

این کبوتر که تو بینیش چنین بیخود

شاهبازیش گرفتست بچنگ اندر

آخر ای شیر ژیان، بند ز پا بگسل،

به چراغ دل اگر روشنی افزائی

جلوه فکر تو از خور شود افزونتر

دامنت را نتواند که بیالاید