هیچ آلوده، گرت پاک بود گوهر

به چراغ دل اگر روشنی افزائی

جلوه فکر تو از خور شود افزونتر

دامنت را نتواند که بیالاید

کله از رتبت سر مرتبه ای دارد

چو سر افتاد، چه سود از کله و افسر

سوخت پروانه و دانست در آن ساعت