هر چه کشتی، ملخ و مور بیغما برد

چو سر افتاد، چه سود از کله و افسر

سوخت پروانه و دانست در آن ساعت

که شد اندام ضعیفش همه خاکستر

وین چنین خشک شد این مزرعه اخضر

به تن سوختگان چند شوی پیکان

به دل خسته دلان چند زنی نشتر