تو دگر هیچ نداری ز سلیمانی

وین چنین خشک شد این مزرعه اخضر

به تن سوختگان چند شوی پیکان

به دل خسته دلان چند زنی نشتر

اگر این دیو ز دستت برد انگشتر

دلت از روشنی جانت شود روشن

زانکه این هر دو قرینند بیکدیگر