چه کنی شکوه ز ماه و گله از اختر

پاک شو تا نخوری انده ناپاکی

نیک شو تا ندهندت ببدی کیفر

همه کردار تو از تست چنین تیره

وقت مانند گلوبند بود، پروین

چو شود پاره، پراکنده شود گوهر